Łóżko zajmujące większość podłogi to codzienność w wielu mieszkaniach. Zamiast walczyć z metrażem, trzeba zmienić sposób myślenia o funkcjach, jakie pełni ta przestrzeń. Każdy centymetr warto zaplanować tak, aby nie tworzył wrażenia ciasnoty, a jednocześnie realnie służył codziennym potrzebom. Punktem wyjścia jest pomiar i szczera ocena tego, co da się przenieść na ściany albo pod łóżko.

Najprostsze rozwiązanie to meble montowane na wysokości. Półki nad łóżkiem zastępują szafki nocne, a wąska listwa przyłóżkowa mieści lampkę i telefon. Jeśli brakuje miejsca na ubrania, warto rozważyć szafę wnękową albo komodę wciśniętą w róg. Wtedy pojawia się dylemat, czy dodatkowy mebel do siedzenia nie pogorszy sprawy; pomocne bywają rzetelne argumenty dotyczące tapczanu w sypialni za i przeciw, które pozwalają ocenić, kiedy taka zmiana rzeczywiście się opłaca. Zasada jest jedna: każdy przedmiot musi mieć swoje miejsce, inaczej bałagan szybko zniweczy najlepszy plan.

Kolor i światło robią więcej, niż się wydaje. Jasne ściany i podłoga w podobnym odcieniu rozmywają granice, przez co pokój optycznie się powiększa. Lustro naprzeciwko okna odbija światło dzienne i dodaje głębi. Rolety albo zasłony w kolorze ścian nie dzielą wnętrza poziomymi pasami. Oświetlenie warto rozłożyć na kilka punktów: kinkiet przy łóżku, lampa sufitowa z regulacją i niewielka lampka na komodzie. Dzięki temu wieczorem nie trzeba zapalać górnego światła, które podkreśla każdy cień i zagęszcza przestrzeń.

Na koniec warto przyjąć zasadę jednej funkcji na jednym metrze. Łóżko służy do spania, blat przy oknie do pracy, a róg z fotelem do czytania. Gdy każda strefa ma jasno określone zadanie, mała sypialnia przestaje przypominać składzik i staje się miejscem, w którym naprawdę można odpocząć. Czasem wystarczy pozbyć się jednej zbędnej rzeczy, aby odzyskać kilka cennych centymetrów.