Kamienice z okresu międzywojennego mają konstrukcję, która z natury tłumi część hałasów, ale nie wszystkie. Grube mury nośne z cegły pełnej i wysokie stropy drewniane działają jak bariera dla dźwięków powietrznych, natomiast fale uderzeniowe i dźwięki przenoszone przez konstrukcję potrafią przechodzić przez strop i ściany działowe bez większych przeszkód. Zanim zaczniesz kuć tynki albo stawiać ściany gipsowo-kartonowe, warto sprawdzić, czy problem nie leży w nieszczelnościach — pęknięciach przy ościeżnicach, szczelinach pod listwami przypodłogowymi czy w nieszczelnych drzwiach. Często wystarczy je uszczelnić, żeby odzyskać kilka decybeli.

Starsze budynki projektowano z myślą o wentylacji grawitacyjnej, więc w ścianach i stropach mogą kryć się przewody kominowe oraz otwory, które dziś są nieużywane, a mimo to przenoszą dźwięk między mieszkaniami. Warto je zlokalizować i zabezpieczyć wełną mineralną o dużej gęstości, a następnie zamknąć szczelną przegrodą. Podobnie działają kanały wentylacyjne w kuchniach i łazienkach — jeśli są połączone z sąsiednim lokalem, stanowią doskonały rezonator. W takich przypadkach sprawdzają się stare metody, takie jak obudowa przewodu masą akustyczną albo wypełnienie pustki materiałem pochłaniającym; więcej na ten temat znajdziesz w omówieniu stuletnich technik dźwiękoszczelności pomieszczeń, które opisują rozwiązania stosowane jeszcze przed wojną i wciąż skuteczne.

Ściany działowe w kamienicach często mają konstrukcję szkieletową z wypełnieniem z gruzu, trocin lub pustaków. Taka przegroda słabo izoluje akustycznie, ale można ją wzmocnić bez rozbierania. Najprostszy sposób to doklejenie od strony mieszkania warstwy płyt gipsowo-włóknowych na elastycznych łącznikach, co zwiększa masę przegrody i tłumi drgania. Drugi wariant to wypełnienie pustki między łatami materiałem sypkim — piaskiem kwarcowym lub perlitem — który rozprasza fale dźwiękowe. Trzeci, najmniej inwazyjny, polega na naklejeniu na ścianę maty akustycznej z filcu o grubości kilku milimetrów i przykryciu jej tapetą lub płytą meblową.

Drzwi wewnętrzne to najsłabszy punkt każdej kamienicy. Skrzydła z płyty wiórowej mają niską masę i przepuszczają dźwięki o niskich częstotliwościach, dlatego warto wymienić je na cięższe, z pełnego drewna, albo obłożyć od wewnątrz warstwą płyty MDF z przekładką z masy bitumicznej. Uszczelki magnetyczne i opadające progi samozamykające robią więcej niż niejedna ściana. Na koniec zaizoluj ościeżnicę pianką niskoprężną, a szczelinę między futryną a murem wypełnij kitem akrylowym.