Warsztat stolarza, kowala czy szewca bywał miejscem, w którym dźwięk narzędzi niósł się po całej kamienicy. Młotek uderzający w drewno, piła trąca o sęki, kowadło bijące rytmicznie od rana. Rzemieślnicy nie mieli pojęcia o decybelach, ale doskonale wiedzieli, że hałas to nie tylko problem dla nich samych. Sąsiedzi skarżyli się na cechy, a cechy nakładały kary. Dlatego od średniowiecza wypracowywano rozwiązania, które łączyły funkcję z wytrzymałością i nie wymagały nowoczesnych materiałów.

Podstawą była konstrukcja budynku. Ściany stawiano grubsze niż wymagała tego wytrzymałość, często z podwójnej warstwy cegły z pustką w środku. Ta pusta przestrzeń działała jak izolator – dźwięk musiał przejść przez dwa ośrodki o różnej gęstości, tracąc przy tym energię. Podłogi układano na legarach, między którymi wsypywano suchy piasek, trociny albo popiół. Materiał sypki rozpraszał drgania, zamiast je przenosić dalej. Warto przypomnieć, że wiele z tych rozwiązań przetrwało do dziś i wciąż można je stosować – opisują je stuletnie techniki dźwiękoszczelności pomieszczeń, które sprawdzają się także we współczesnych remontach.

Drugim filarem była organizacja pracy. Rzemieślnicy przenosili najgłośniejsze czynności na godziny dzienne, unikając wczesnego rana i późnego wieczora. Kowale budowali kuźnie na obrzeżach miast albo przy murach, gdzie hałas rozpraszał się w otwartej przestrzeni. W domach stosowano zasłony z grubego sukna zawieszane w przejściach – nie dla ozdoby, lecz po to, by pochłaniały dźwięk. Drzwi wewnętrzne robiono z desek na szkielecie, z pustą komorą w środku, którą dodatkowo wypełniano filcem. Nawet zwykłe dywany na podłogach tłumiły kroki i odgłosy przesuwanych sprzętów.

Trzecim elementem było wyposażenie warsztatu. Narzędzia osadzano w drewnie możliwie ciasno, by ograniczyć luz i terkot. Stoły montażowe miały blaty grubsze niż wymagała tego praca – sam ciężar blatu pochłaniał uderzenia. Podobnie kowadła osadzano na potężnych pniach dębowych, które zamiast dzwonić, po prostu drgały. Rzemieślnicy zauważyli też, że dźwięk przenosi się przez stykające się przedmioty, więc odsuwali od ścian ciężkie szafy i skrzynie. Ta pozornie drobna czynność potrafiła zdziałać więcej niż gruby mur. Dzisiejszy majster domowy może z tych nawyków wyciągnąć całkiem praktyczne wnioski.